Tegen de middag kwam de mist opzetten, dik en snijdend koud. Ik was te vroeg voor een afspraak die toevallig in de buurt was van een kapel. De poorten van de kerk stonden open en de mist trok naar binnen toe. Om de tijd te doden en om iets te vragen, ging ik de kapel in. Ik noem mezelf gnosticus en ik heb weining op met de katholieke kerk, maar kapelletjes trekken altijd aan me. Ik ging op een van de banken zitten en keek naar het prachtige altaar. Links van mij zat een man Wees gegroetjes te prevelen en een paar banken voor me zat een vrouw ook alleen. De gebrandschilderde ramen lieten weinig licht door. de rust werd verstoord door een vrouw die gehaast binnen kwam en vastberaden naar voren liep met in haar handen boodschappentassen die ritselden. Ze had hoge hakkken aan en het getik van die hakken met haar snelle pas galmden een beetje. Ze maakte een kniks en sloeg een kruis om daarna met haar tassen te gaan zitten. Ik voelde me in een toevluchtsoord waar de toevallig bijeengekomen aanwezigen rust probeerde te vinden. Ik heb lang naar het altaarstuk - de kruisiging - gekeken, alleen al om de verfijnde kunst en de eenvoud die het uitstraalde. Dat gaf me rust en in die rust voerde ik een gesprek met ik weet niet precies wie. De vrouw met de boodschappen verliet de kapel even vastberaden zoals ze was binnengekomen. Ik heb er meer dan een kwartier gezeten naar binnen gekeerd en mijmerend over mijn leven waar ik nu ben. Ik verliet de kapel om op tijd te zijn voor mijn afspraak en op de een of andere manier voelde ik me lichter, niet zo alleen, omdat ik in dat tijdsmoment met anderen was die ook rust zochten, even weg. Buiten was het snijdend koud met een nog dikkere mist.

De nacht ligt weer voor me; ik haat het. Woelend in bed met een hoofdkussen dat nooit goed ligt, met een dekbed dat net te kort is zodat je er niet onder weg kan kruipen. De wetenschap dat ik toch weer wakker word een paar keer om beneden in de kamer een sigaretje te roken wachtend op een dag die weer voorbij zal glijden. Aan de andere kant houd ik van de stilte van de nacht als ik weet dat de rest slaapt of dat ik me verbonden voel met de anderen die ook liggen te malen. De stilte, de rust, het donker. In die momenten is er niemand die iets van me verwacht, hoef ik niet actief bezig te zijn en me schuldig te voelen dat ik niets doe; is er niemand die me belt of die ik moet bellen; is er niets wat ik moet regelen. En toch zie ik er iedere keer tegen op. Het loslaten van de dag. Pas als ik merk dat ik op bed liggend onsamenhangende verhalen in me opkomen dan weet ik dat ik bijna in slaap zal vallen. De nacht is voor de eenzamen. Natuurlijk zijn er de mensen die uitgaan en pret hebben, maar die bedoel ik niet. Ik bedoel de denkers en de dromers die geen rust in hun hoofd kunnen vinden. Mijn sigaret is bijna op en ik kruip er toch maar in. Ik probeer een detective te lezen die ik al ken, maar waarvan ik het plot ben vergeten.

Op aanraden van iemand anders begin ik dit weblog, want mijn dagen en nachten zijn lang tegenwoordig. Ik heet niet Michaelena. Zo heette mijn betovergrootmoeder die als vondeling was gelegd bij een domineesgezin in Denemarken, waar mijn moeders tak vandaan komt. Ze had de fijnste zijden kleertjes en de dominee heeft moeten zweren dat hij nooit bekend zou maken wat haar achtergrond was. Hij heeft zich helaas aan die belofte gehouden. Ze mocht uiteindelijk ook niet in gewijde aarde begraven worden. Het schijnt dat ze prachtig kon borduren, iets wat ik niet geërfd heb. Sommigen zeggen georven en dat irriteert me mateloos. Ik fantaseer vaak over haar afkomst. Ten eerste is haar naam heel ongebruikelijk, zeker voor iemand uit Jutland in de 19e eeuw. Ten tweede is de belofte of eed van de dominee zeer vreemd. Het kan niet anders in mijn verbeelding dan dat ze het kind was van een edelman en laten we zeggen een bediende. Ergens in Denemarken in een kasteel hangt een portret van een graaf Von Rantzau die een gelijkenis had met mijn grootmoeder. Sindsdien gelooft de familie dat ze daar wel eens van af zou kunnen stammen hetgeen ook historisch plausibel zou kunnen zijn.

Mijn echte naam is velerlei. Ik heb een lange naam en ga door het leven met vele variaties daarop, Daarnaast had ik ooit nog een bijnaam uit mijn studententijd. Alleen mijn moeder noemt me nog voluit bij mijn eigen naam. Ik heb altijd het idee dat ik daarom ook zo een probleem heb met mijn identiteit. Mijn moeder komt dus uit Denemarken en mijn vader is opgegroeid in Indië; ikzelf ben in mijn leven elf keer verhuisd en heb vier jaar in Afrika gezeten. Soms geef ik Michaelena de schuld van die rusteloosheid, van het zoeken naar een plek, want dat moet zij toch ook gehad hebben? Haar dochter, mijn overgrootmoeder zou voorspellende gaven hebben. Ze zag dingen die niemand anders kon zien. Zo zag ze grote zwarte honden en één keer een lijkkoets voorbij trekkken. Ze was kokkin en later, toen ze bedlegerig was en alleen maar havermout at, las ze kookboeken voor het slapen gaan. Een soort masochisme lijkt me als jezelf niets meer dan havermout kan eten. Zelf ben ik een paar keer opgenomen geweest en als ik in een existentiële bui, noodlotsgedachte á la Couperus denk, dan geef ik de schuld aan de Deense tak dat ik genetisch bestemd was om labiel te zijn zonder een gevoel van wortels onder mijn voeten. Alhoewel ik ook mijn vaders kant de schuld zou kunnen geven, want die hebben alle continenten bewoond, omdat ze marineofficieren waren die zo nodig overal heen moesten varen. Zelf word ik snel zeeziek. Mijn nicht in Amerika heeft ook een blog en daar druipt het egocentrisme vanaf, dus zo wil ik niet worden. Dit wordt mijn plek om de geschiedenis een plek te geven en om te vertellen over mijn avonturen. Ik hoop dat anderen het als verstrooiing kunnen gebruiken. Verder niet.